Η λύση της Ομοσπονδίας και ποίου
τα σχέδια στη πραγματικότητα εξυπηρετεί
 -----------------------------------------------------------


Στη ζωή τίποτα δε μένει στάσιμο.  Το ίδιο ακριβώς ισχύει και στη πολιτική αλλά και στις γεωπολιτικές συνθήκες οι οποίες επηρεάζουν μία χώρα και το λαό της. Αυτό έχει απόλυτη εφαρμογή και στη Κύπρο σε σχέση με το πρόβλημα της επιβίωσης το οποίο αντιμετωπίζει σαν ένα ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος. 

Κατά τη δεκατία του 1950 η Τουρκικές βλέψεις επί της Κύπρου επεκτίνοντο μέχρι τη διχοτόμηση της και τον έλεγχο ενός μέρους της.  Μετά τη Τουρκική εισβολή όμως του 1974 οι βλέψεις της Τουρκίας έχουν αλλάξει.  Η επιδίωξη της πλέον είναι ο ουσιαστικός έλεγχος ολόκληρης της Κύπρου και η Τουρκοποίηση της. 

Η αποδοχή περί τα τέλη της δεκαετίας του 1970 της λύσης της Ομοσπονδίας από τη τότε πολιτική Ηγεσία χαρακτηρίστηκε σαν μια οδυνηρή υποχώρηση.  Μια φιλοσοφία λύσης όμως η οποία ουδέποτε τέθηκε ευθέως ενώπιον του λαού, με εξαίρεση πιθανόν το δημοψήφισμα του 2004, το οποίο όμως αφορούσε συγκεκριμένο Σχέδιο λύσης με βάση την Ομοσπονδία. Ερμηνεύθηκε το αποτέλεσμα ως απόρριψη, από το λαό, του συγκεκριμένου Σχεδίου λύσης αλλά κανένας δεν έθεσε ποτέ ευθέως εις το λαό το καθοριστικό ερώτημα ποία φιλοσοφία λύσης επιθυμεί για να γνωρίζουμε αν το 2004 απερρίφθει το συγκεκριμένο Σχέδιο ή η φιλοσοφία του Σχεδίου που τέθηκε ενώπιον του.

΄Εστω και καθυστερημένα, αυτό πρέπει να γίνει ακόμη και τώρα, διότι δεν οφελεί οι πολιτικοί να αποφασίζουν και να επιδιώκουν τρόπο επίλυσης του Κυπριακού προβλήματος ο οποίος βασίζεται πάνω σε μία φιλοσοφία λύσης η οποία στη πραγματικότητα ευρίσκεται σε διάσταση με τη βούληση του λαού.  Μία τέτοια λύση δε θα έχει καμία πιθανότητα να επιβιώσει έστω και αν επιτευχθεί. 

Επανερχόμενος όμως στο εισαγωγικό μέρος του άρθρου αυτού είναι τραγικό το ότι δεν αντιλαμβανόμεθα ότι οι συνθήκες έχουν αλλάξει και ότι προωθούμε μία λύση – την Ομοσπονδία – η οποία, τουλάχιστο με τον τρόπο που συζητείται, εξυπηρετεί το νέο στόχο της Τουρκίας, δηλαδή τη Τουρκοποίηση ολόκληρης  της Κύπρου. Και είναι επίσης τραγικό που πιστεύουμε ότι αν δε βρεθεί αυτή η λύση τότε θα επέλθει η διχοτόμηση.  Αυτό κατά τη γνώμη μου δεν αποτελεί πιθανό ενδεχόμενο διότι ούτε η Τουρκία τη θέλει τώρα.  Τα δεδομένα άλλαξαν από τη δεκαετία του 1950 και εμείς ακόμη πιστεύουμε ότι αυτή είναι η επιδίωξη της και είμαστε έτοιμοι να λύσουμε το Κυπριακό υιοθετώντας μία οδυνηρή για μας λύση για να μην επέλθει η διχοτόμηση.  Η λύση όμως όπως συζητούμε στη πραγματικότητα θα φέρει τη τουρκοποίηση, σταδιακά έστω, ολόκληρης της Κύπρου, εκείνο που επιδιώκει η Τουρκία δηλαδή.  

Από τα πιο πάνω εξάγεται αβίαστα το συμπέρασμα ότι είμαστε σε λάθος δρόμο και ακολουθούμε λάθος τακτική.  Μας σπρώχνουν στο δρόμο αυτό ιδέες και αντιλήψεις του παρελθόντος και οδηγούμεθα στη καταστροφή.  Χρειάζεται επειγόντως να κοντοσταθούμε, να δούμε ξεκάθαρα πως έχουν τώρα τα πράγματα και να ξεκινήσουμε μία νέα πορεία, με νέους στόχους και διαφορετική τακτική η οποία με βάση της νέες γεωπολιτικές συνθήκες θα πρέπει να περιλαμβάνει και τις νέες συμμαχίες που ξανοίγονται μπροστά μας. Να απαλλαγούμε από το φοβικό σύνδρομο που μας κατατρέχει ότι δηλαδή αν κάνουμε κάτι τέτοιο θα δυσαρεστηθούν οι «φίλοι» μας εις το εξωτερικό.  Χίλιες φορές να τους δυσαρεστήσουμε αλλά να σώσουμε τη πατρίδα μας παρά να είναι ευχαριστημένοι μαζί μας αλλά να καταλήξουμε να είμαστε η τελευταία γενιά του Ελληνισμού σ΄ αυτό το τόπο. 




                                Χρίστος Μ. Τριανταφυλλίδης
                                     Δικηγόρος 
                                


































'Αρθρα
..........................................................................................................................................................................................................................