Yπάρχει ελπίδα


Πάρα πολλοί που βίωσαν τα τραγικά γεγονότα του 1974 δυστυχώς δε βρίσκονται πια στη ζωή . Τα τριάντα οκτώ χρόνια  που πέρασαν από τότε έφεραν γι΄αυτούς το πλήρωμα του χρόνου και έφυγαν με το πόνο που αναπόφευκτα προκάλεσαν τα γεγονότα και τη προσδοκία που δημιουργήθηκε από τα «κούφια» λόγια των ηγετών μας όλα αυτά  τα χρόνια.

Πάρα πολλοί άλλοι που ευρίσκονται σήμερα στη ζωή ήσαν τότε σε πολύ νεαρή ηλικία για να θυμούνται και να  γνωρίζουν από «πρώτο χέρι» τι πράγματι συνέβει. Τα έμαθαν από τρίτους και όπως δυστυχώς συμβαίνει πάντοτε, αναλόγως ποιος τους τα είπε και ποιος  έγραψε το βιβλίο που διέβασαν, σχημάτισαν και τη δική τους άποψη. Μια άποψη η οποία πολλές φορές απέχει από τη πραγματικότητα.

Υπάρχουν όμως και εκείνοι, όπως ο υποφαινόμενος, που είμασταν αρκετά μεγάλοι την 15/7/1974 και την 20/7/1974 αλλά και τα χρόνια  που προηγήθηκαν για να βιώσουμε από κοντά  τι έγινε, πώς οδηγηθήκαμε στη καταστροφή, πώς έπεσαν μαχόμενοι πάρα πολλοί  που μαζί κατατακτήκαμε εις την Εθνική Φρουρά, μαζί υπηρετήσαμε και μαζί πολεμήσαμε ένα  άνισο, προδομένο αλλά, γι΄αυτούς που συμμετείχαν, ηρωικό αγώνα. 

Θα ήταν πολύ εύκολο να προχωρήσω με το δικό μου απολογισμό. Δε θα το κάνω διότι απλά, θα «έχυνα νερό στο μύλο» της διχόνοιας και του λαϊκισμού που μας κατατρέχει τόσα χρόνια. Θα ήταν απλά ακόμη μια άποψη η οποία θα τύγχανε εκμετάλλευσης αναλόγως της σκοπιάς που εξυπηρετεί ο καθένας. Αυτό πολλοί το έχουν αναγάγει σε καθημερινή ενασχόληση όλα αυτά τα χρόνια. Θα ενίσχυα εκείνους που το παρελθόν δε το χρησιμοποιούν σαν πηγή άντλησης μαθημάτων για το μέλλον αλλά ως όπλο για τη σπίλωση χαρακτήρων και ανθρώπων. 




Προτιμώ, με το κεφάλι σκυφτό και το γόνατο διπλωμένο,  ένα μεγάλο συγνώμη στη μνήμη  όλων εκείνων που έπεσαν μαχόμενοι το 1974. Προτιμώ επίσης να ατενίσω μπροστά και να πιαστώ από  την ελπίδα ότι αυτός ο τόπος θα αξιωθεί να κυβερνηθεί από ανθρώπους οι οποίοι θα αφήσουν  στη πάντα τα μεγάλα αλλά κενά περιεχομένου λόγια, την ανεπάρκεια, τον ερασιτεχνισμό και το κυριώτερο θα παραμερίσουν το  προσωπικό κόστος χάριν του γενικότερου καλού. Από ανθρώπους  οι οποίοι θα αισθανθούν εαυτούς αναλώσιμους  για το καλό της πατρίδας και θα προσπαθήσουν να επαναφέρουν τόσο την αξιοπρέπεια μας σαν λαός και κράτος αλλά και την ευμάρεια η οποία μπορεί να επιτευχθεί μόνο με το ξανακτίσιμο της οικονομίας που μέσα σε τεσσαράμιση μόνο χρόνια μετατράπηκε από το στήριγμα ενός μαχόμενου λαού στη μεγαλύτερη αδυναμία του. 

Υπάρχει τέτοια ελπίδα; Κατά τη γνώμη μου υπάρχει. Και το λέω όχι με βάση την οποιαδήποτε  προσωπολατρία ή το τυφλό κομματικό κριτήριο. Το λέω διότι πιστεύω ότι έχει γίνει  πια κατανοητό πόσο καταστροφικές είναι οι πρακτικές που μας οδήγησαν σε τραγωδίες τύπου «Μαρί» και πόσο «μικρές» είναι οι πολιτικές ηγεσίες που δεν έχουν ούτε την ικανότητα  να προλάβουν τέτοιες καταστροφές  αλλά ούτε και το σθένος να τις αντιμετωπίσουν με αξιοπρεπή ανάληψη ευθύνης όταν συμβούν. Και αυτό φέρνει, αναπόφευκτα, την αποστροφή.

Κανένας δε θα θέλει να κυβερνήσει με τον τρόπο αυτό. Και όταν φτάσεις, από πάσης απόψεως, στο πάτο τότε μόνο μία πορεία υπάρχει και αυτή είναι προς τα πάνω. Γι΄αυτό υπάρχει ελπίδα.


                                   Χρίστος Μ. Τριανταφυλλίδης
                                   Δικηγόρος 
                                   Πρόεδρος Νομικού Συμβουλίου ΔΗ.ΣΥ
                                   Μέλος Πολιτικού Γραφείου ΔΗ.ΣΥ

'Αρθρα
..........................................................................................................................................................................................................................