Ο κίνδυνος μιας χαμένης γενιάς

Πριν 38 χρόνια αλλά και στα πρώτα χρόνια μετά τη Τουρκική εισβολή και τη συνεπαγόμενη καταστροφή που επέφερε στη Κυπριακή Δημοκρατία, χιλιάδες νέοι, ανάμεσα τους και ο υποφαινόμενος, παίρνανε το δρόμο της επιστροφής στη πατρίδα μετά την ολοκλήρωση των σπουδών τους γνωρίζοντας ότι παράλληλα με  τη προσπάθεια που θα κατέβαλε ο καθ΄ένας για τη δική του αποκατάσταση επιβάλλετο και η αποκατάσταση της βαριά λαβωμένης Κυπριακής Δημοκρατίας. 

Μιας Κύπρου η οποία θρηνούσε την απώλεια χιλιάδων νέων που είτε έπεσαν στα πεδία των μαχών είτε  αγνοούντο, η οποία στερήθηκε περίπου το 40% του εδάφους της το  οποίο κατείχετο παράνομα αλλά και που στερείτο,  σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό, τους ωφέλιμους παραγωγικούς πόρους της. Μιας Κύπρου στα πρόθυρα της  καταστροφής.

Ελάχιστοι είναι εκείνοι, της τότε νέας γενιάς,  οι οποίοι για τους δικούς τους, πάντοτε σεβαστούς,  λόγους δε συμμετείχαν στη τεράστια  αυτή προσπάθεια ανασυγκρότησης της Κύπρου και  της σταδιακής επανόδου της στο δρόμο της προόδου. Η συντριπτική πλειοψηφία επέστρεψε πίσω νοιώθοντας  την ανάγκη που τους είχε η πατρίδα  αλλά, για να είμαστε και ειλικρινείς, διότι δεν υπήρχε τότε η ευκαιρία που παρουσιάζεται σήμερα,  μίας εύκολης εργοδότησης εις το  εξωτερικό. Η εξασφάλιση άδειας εργασίας δεν ήταν εύκολο εγχείρημα. Σήμερα λόγω  Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης είναι αυτόματο δικαίωμα.

Η Κύπρος δυστυχώς ευρίσκεται και σήμερα στο  χείλος της καταστροφής. Το πώς και γιατί δεν είναι ο σκοπός αυτού του άρθρου και δε θα επεκταθώ. Σίγουρα, όταν ένας Οργανισμός  ή ένα Κράτος οδεύει  προς κατάρρευση το δάκτυλο της ευθύνης δείχνει φυσιολογικά  εκείνους που έχουν  την ευθύνη διαχείρισης τους. Η αποποίηση αυτής της ευθύνης είναι άλλη μια μεγάλη ένδειξη αποτυχίας τους.

Μια αρνητικότατη διάσταση αυτών των πολύ δύσκολων καιρών είναι και η παραμονή στο εξωτερικό των  νέων που σήμερα ευρίσκονται  στη θέση των συνομήλικων τους μετά το 1974. Των σημερινών  γονιών τους δηλαδή. Πολύ φοβούμαι ότι  το δικαίωμα σε εργασία σε οποιαδήποτε χώρα της  Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης σε συνδυασμό με την έλλειψη  ελπίδας και προοπτικής που παρουσιάζει σήμερα  μια ενδεχόμενη επιστροφή τους στη Κύπρο τους οδηγεί  σε μαζική αναζήτηση της τύχης  τους στο εξωτερικό στερώντας τη πατρίδα τους  από τη φρεσκάδα των  ιδεών τους, τη μόρφωση τους και τη δίψα τους για πρόοδο και αλλαγή.

Αυτό είναι ένα μεγάλο στοίχημα για το νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας μετά το Φεβρουάριο  του 2013. Το αυτόματο δικαίωμα σ΄εργασία στις χώρες της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης θα συνεχίσει να υπάρχει. Πρέπει όμως  να τους περάσει το μήνυμα ότι η Κύπρος τους χρειάζεται όπως χρειάστηκε τη νεολαία της μετά  το 1974. Αυτό το μήνυμα όμως πρέπει να  συνδυαστεί με  κίνητρα και ευκαιρίες που οφείλουν να τους δωθούν. Να σταματήσει η ανακύκλωση των  «παλιών». Να επικρατήσει αξιοκρατία με βάση την αξία του καθ΄ενός.  Και το  κυριώτερο να τους δώσει ελπίδα και προοπτική. Τότε είμαι βέβαιος  ότι μπορεί να αντιστραφεί η τάση της φυγής και η νεολαία θα μπει για μία ακόμη φορά μπροστάρης  για να σωθεί η Κύπρος. Όπως και τότε. Μετά το 1974.



                                   Χρίστος Μ. Τριανταφυλλίδης
                                   Δικηγόρος 
                                   Πρόεδρος Νομικού Συμβουλίου ΔΗ.ΣΥ
                                   Μέλος Πολιτικού Γραφείου ΔΗ.ΣΥ

'Αρθρα
..........................................................................................................................................................................................................................