'Αρθρα
..........................................................................................................................................................................................................................





Η 17/12/2012 και πως φθάσαμε σ’ αυτή τη κατάντια

Η Κυπριακή Δημοκρατία, από τη γένεση της, πέρασε πολλές, δυσκολίες. Ο τρόπος δημιουργίας της – ένα δοτό Σύνταγμα προσαρμοσμένο πάνω στα συμφέροντα και τις επιβουλεύσεις τρίτων χωρών – συνέτεινε σε μεγάλο βαθμό στις δυσκολίες αυτές.  Το αποκορύφωμα βεβαίως ήταν το προδοτικό πραξικόπημα και η Τουρκική εισβολή το 1974 και η συνεχιζόμενη έκτοτε κατοχή. 

Όλα αυτά τα χρόνια, με εξαίρεση τη τελευταία πενταετία, ο Κυπριακός λαός κατάφερε να διατηρήσει σταθερούς ρυθμούς ανάπτυξης και θαυμαστεί δημιουργικότητα.  Αυτό επετεύχθη αφ΄ενός μεν διότι οι άνθρωποι οι οποίοι ζούν σ’ αυτό τον τρόπο επέδειξαν εργατικότητα και αντοχές στις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν και αφ’ ετέρου, κατά καιρούς, διεθνή δεδομένα λειτουργούσαν ευνοϊκά προς αυτή τη κατεύθυνση. 

Ταυτόχρονα με τα πιο πάνω, η Κυπριακή Δημοκρατία επέδειξε και μία σταθερότητα και πρόοδο καθ΄ όσον αφορά τη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών.  Οι τελευταίοι ευρίσκοντο το 1960 σε νηπιακή μορφή, δια μέσω όμως των χρόνων δοκιμάστηκαν ποικιλοτρόπως και σχεδόν πάντοτε έβγαιναν πιο δυνατοί.  Σταδιακά άρχισε να κτίζεται ένα κράτος δικαίου όπου τουλάχιστον οι θεσμοί φαινόντουσαν να λειτουργούν. Κορωνίδα των θεσμών αυτών είναι κατά τη γνώμη μου η Δικαιοσύνη που αποτελεί σήμερα το μοναδικό από τους θεσμούς που δεν έχει περιέλθει σε απαξίωση από τη Κοινωνία.

Τη Δευτέρα, 17/12/2012 ήρθαμε αντιμέτωποι με μία οικτρά πραγματικότητα. Το Κράτος ευρίσκετο εις τα πρόθυρα της οικονομικής κατάρρευσης και ζητούσε απεγνωσμένα χρήματα από τα Ταμεία Συντάξεως των εργαζομένων για να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του.  Αυτή η κατάσταση απέχει έτη φωτός από τη Κύπρο που πιστεύαμε όλα αυτά τα χρόνια ότι είχαμε και γνωρίζαμε.

Εγείρετε λοιπόν το μέγα ερώτημα πως φθάσαμε ως εδώ;

Βλέποντας τα πράγματα με το φακό της ψυχρής λογικής καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι πιθανότατα η ευμάρεια και η δημοκρατία που απολαμβάναμε να μας «τύφλωσε» και να μην είδαμε το κακό που ερχόταν.  Να μην είδαμε πως η αξιοκρατία σιγά αλλά σταθερά υποχώρησε στην ανάγκη που ένοιωθαν τα Πολιτικά Κόμματα να ικανοποιούν τους ημέτερους με αποτέλεσμα να μη προωθούνται οι άξιοι αλλά οι «δικοί μας».  Να μην είδαμε ότι οι διαχρονικές αξίες τις Κοινωνίες που αποτελούσαν το θεμέλιο της υποχώρησαν και αντικαταστάθηκαν από άλλα κριτήρια όπως το χρήμα, το πολυτελές αυτοκίνητο το μεγάλο σπίτι και την εξουσία ως αυτοσκοπό. 

Το κυριότερο όμως που δεν αντιληφθήκαμε κατά τη γνώμη μου είναι ότι η Κυπριακή Δημοκρατία από το 1960 και μετά και αι διάφοροι θεσμοί της βασίζοντο πάνω σε φωτεινές εξαιρέσεις ορισμένων ανθρώπων που κράτησαν εις τους ώμους τους το βάρος να πάνε το τόπο μπροστά, ο καθ’ ένας στο τομέα του.  Και όταν αυτές οι φωτεινές εξαιρέσεις έπαυσαν βιολογικά να υπάρχουν και το «σύστημα» δεν έδωσε την ευκαιρία σε νέες να αναδειχθούν, επεκράτησαν οι μετριότητες με αποτέλεσμα να φθάσουμε εις τη κοινωνική απαξίωση του συστήματος και τη κατάντια της 17/12/2012.  Κρίμα πραγματικά για ότι κτίστηκε από το 1960 και μετά και για όλους αυτούς που μόχθησαν για να το κτίσουν.  




                                Χρίστος Μ. Τριανταφυλλίδης
     Δικηγόρος